Idyllisch

We zagen het al helemaal voor ons. De eerste reis met z’n drieën. Mijn lief, ons tien maanden oude zoontje en ik. Dit zou ‘em worden. De reis waarmee we zouden laten zien dat we nog steeds dezelfde reislustige wereldverkenners waren als voorheen. De reis die zou bewijzen dat alles nog altijd mogelijk was. The sky nog altijd the limit. De horizon nog altijd voor het grijpen. Ons vrije leven voorbij? Bitch please. Wij zouden wel even bewijzen dat je niet ineens al je vakanties anders hoeft in te richten omdat je toevallig een kind hebt gekregen. Voor ons geen midweek in een babyproof huisje ergens aan zee.

Een maand lang reizen met een Volkswagenbusje door Italië, dat moest het worden. Net zoals die fotogenieke Instagram-accounts waarop knappe mensen al roadtrippend en mijmerend bij roze zonsondergangen door de wereld trekken. Avontuurlijk, idyllisch en back to basic. Slapen in de vrije natuur. Plassen in het bos. Luiers verschonen op de achterbank. Water voor de babyflesjes handmatig opwarmen op het kleine gasfornuisje. En af en toe zo’n prachtig Italiaans stadje aandoen voor lange rumoerige avonden vol pasta en wijn, zoonlief zoet slapend in de kinderwagen. Uitdagend? Misschien. Gekkenwerk met een baby? Welnee. Gewoon een kwestie van mindset. Het zou de reis van ons leven worden.

Boy, viel dat even tegen. Al op dag twee stonden we naast ons busje stil op een bergweg vlakbij het Comomeer, halverwege een haarspeldbocht, enkeldiep in de distelige berm en van top tot teen onder de kots. Lang verhaal kort: baby’s kunnen ook wagenziek worden. En zo stonden we die avond niet op een idyllisch plekje uit te kijken over het meer – baby op schoot, wijntje in de hand en voetjes omhoog – zoals we ons hadden voorgesteld, maar zaten we gestrand op een grijs parkeerterrein zwijgend een blik tomatensoep weg te lepelen, terwijl we deden alsof we de kotslucht in de bekleding niet meer roken.

Dit bleek de eerste in een hele reeks ervaringen in de categorie ‘later lach je erom’ die we op het moment zelf toch vooral als bijzonder sfeerverlagend ervoeren. De baby die niet zijn tentje in de nok van de bus wilde slapen, zodat we hem met tentje en al aan het voeteneinde van ons bed moesten zetten en wij de toch al gebroken nachten met onze benen op de voorstoelen moesten doorbrengen. De regen, die ervoor zorgde dat we soms de hele dag de camper niet uitkonden, waar we als de baby sliep eigenlijk alleen maar muisstil op een stoel konden zitten. De vele, vele uren die we op grimmige parkeerplaatsen hebben gestaan, omdat er onderweg naar zonniger oorden nu eenmaal hapjes gegeven moesten worden, flesjes opgewarmd of luiers verschoond. 

Kortom, het mag dan fotogenieke plaatjes opleveren, zo’n campertrip met koter, maar een maand lang met twee mensen plus baby in een busje met opklapbed slapen? Dat is dus best wel pittig. Alles doen wat je dagelijks voor een baby moet doen – verschonen, wassen, eten geven –  maar dan zonder elektriciteit en stromend water? Ook best pittig. Bij thuiskomst hadden we er vier weken vakantie opzitten en we waren nog nooit zo moe geweest.

De zonnezijde: we hadden wél veel geleerd. Dat het geluid van een huilende baby best hard is in een busje van vier bij twee. Dat drie keer per dag melk opwarmen op een campinggasje vrij snel gaat vervelen. Dat een baby verschonen op de achterbank je gegarandeerd je rug kost. Kortom: niets anders dan we in elk babytijdschrift, op elke opvoedblog en in elk ouderschapsboek vooraf al hadden kunnen lezen en wat alle vrienden met kinderen ons van tevoren al hadden verteld.

Maar ja, zoveel weet ik inmiddels over het ouderschap: hoeveel goede raad je ook krijgt, hoeveel tips ze je ook geven, je gaat toch zelf het wiel uitvinden, dezelfde fouten maken en vervolgens dezelfde goedbedoelde adviezen geven aan ouders die na jou aan kinderen beginnen. En ook zij gaan er weer niet naar luisteren.

Zo kan ik nu roepen tegen iedereen die droomt van zo’n Instagram-waardige reis met een baby in een Volkswagenbusje: doe het niet! Boek dat babyproof huisje aan zee, nu het nog kan! Maar ik weet, het heeft geen zin. Dus aan iedereen die zwijmelt bij het idee van knusse busjes, blije baby’s en roze zonsondergangen: ga in vrede, koop veel koffie en neem oordoppen mee. Bij thuiskomst mogen jullie een weekje bij mij komen bijslapen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.